جزئیات وبلاگ

آیا تا به حال شیفت شب کار کرده‌اید و بعد از آن سعی کرده‌اید بخوابید؟
واقعاً فرسایشی است. شما آنجا می‌خوابید، چشم‌هایتان بسته است، اما مغزتان خاموش نمی‌شود. ممکن است یک ساعت چرت بزنید، سپس بی‌دلیل بیدار شوید. این «خواب» اصلاً شما را شارژ نمی‌کند.

این واقعیت کارگران شیفتی است.

من افرادی را در حوزه لجستیک و بهداشت و درمان می‌شناسم که می‌گویند سخت‌ترین بخش، ساعات پایانی نیست - بلکه برنامه خواب کاملاً به هم ریخته است. آنها بین شب، عصر و صبح جابجا می‌شوند و بدنشان نمی‌تواند با آن کنار بیاید. برخی به دلیل اینکه دیگر نمی‌توانند کار کنند، استعفا می‌دهند. برخی دیگر تحریک‌پذیر می‌شوند، چیزها را فراموش می‌کنند، دائماً احساس خستگی می‌کنند.

از نظر پزشکی، به آن اختلال کار شیفتی گفته می‌شود. اما اساساً، بدن شما ردیابی می‌کند که چه زمانی باید بیدار باشد و چه زمانی استراحت کند.

آیا لامپ‌های نوردرمانی واقعاً می‌توانند کمک کنند؟

مکانیزم آن کاملاً سرراست است.

مغز شما از نور برای تشخیص روز یا شب استفاده می‌کند. نور روشن به آن می‌گوید: «هوشیار باش، روز است.» وقتی هوا تاریک می‌شود، مغز شما ملاتونین تولید می‌کند و شما احساس خواب‌آلودگی می‌کنید. این یک سازوکار ذاتی است. شما نمی‌توانید با زیست‌شناسی بحث کنید.

اما شمامی‌توانیدآن را دوباره آموزش دهید.

لامپ را ۳۰ تا ۴۵ دقیقه قبل از شروع شیفت شب خود استفاده کنید. به آن به عنوان یک سیگنال برای مغزتان فکر کنید: «هی، حالت کار روشن است.» برخی از پرستاران و کارگران کارخانه‌ای که با آنها صحبت کرده‌ام گفته‌اند که این واقعاً تفاوت ایجاد می‌کند - نه جادو، بلکه به طور قابل توجهی بیدار ماندن را آسان‌تر می‌کند.

نکته کلیدیزمان‌بندیاست. قبل از شیفت = هوشیاری. بعد از شیفت = فاجعه. شما نور روشن را زمانی می‌خواهید که نیاز به بیدار بودن دارید و زمانی که می‌خواهید بخوابید از آن اجتناب می‌کنید. از شیفت شب به خانه می‌آیید؟ اتاق تاریک، پرده‌های ضد نور، شاید عینک آفتابی در راه.

چه چیزی را جستجو کنیم

چند نکته واقعی

• ۲-۳ هفته به آن فرصت دهید. بدن شما یک شبه تنظیم نمی‌شود
• همه به طور متفاوتی واکنش نشان می‌دهند - ۱۵ دقیقه برای برخی، ۳۰ دقیقه برای دیگران کار می‌کند
• اگر افسردگی یا اضطراب دارید، ابتدا با پزشک صحبت کنید
• این یک ابزار است، نه یک درمان قطعی